<%@ Language=JavaScript %> mirdita
 
         

Mirdita , miresevini ne www.mirdita.net Letersi, Histori, Art& Kulture, Forum, E-Mail falas me .. @mirdita.net                        

   English
 
 

 

  :: Bajraket e e Mirdites

  :: Gjak dhe bore ne Gusht

  :: Kontributi i Mirdites..J.Bulo

 :: NĖ GJURMĖT E ORIGJINĖS SĖ KASTRIOTĖVE

:: Permbajtja

  :: Mirdita Prejardhja e emrit

  :: Familja e Kastriotėve

  :: Mirdita Territori

  :: Islamizimi ne Shqiperi....

  :: Krijimi i enklavave kristjane

  :: Kisha dhe prelatat katolike

  :: Shqiptaret ne Mesjete

  :: Kontakt Admin

 
 

 

 

1.     Kisha dhe Prelatet katolik pėrbėjnė njė faktor kryesor nė frymėzimin e shqiptarėve nė luftė, por dhe nė forcimin dhe konsolikimin e Principatės sė Mirditės (ata kryen misionin e  aristokracisė dhe tė prijėsve qė mungonin tashmė).

 

Nė kushtet kur emigroi pjesa mė e vlefshme e shqiptarėve si strategėt ushtarak, politikanėt, shtresa e fisnikėrisė feudale etj, populli shqiptar u la nė gjendje mjaft tė pėshtjelluar. E vetmja kastė (shtresė) e ditur qė mund tė merrte misionin e orjentimit tė popullit dhe organizimit tė tij nė luftėn pėr mbijetesė ishin priftėrinjtė (pėrfaqėsuesit e fesė).

Arsyet kryesore tė kėsaj sipėrmarrje ishin: e para, Kisha kishte influencen e besimit, e dyta, priftėrinjtė ishin mė tė ditur e tė shkolluar se ata qė kishin mbetur, e treta ishin mė pak tė ekspozuar pėr shkak tė petkut dhe veprimtarisė sė tyre fetare. Dhe kėshtu ndodhi.

Priftėrinjtė ishin jo vetėm misionarė tė fesė por bashkė me kėtė shpesh ata bėhen frymėzues dhe prijės tė luftės pėr liri. Nė lidhje me kėtė argument dhe nė dobi tė tij flasin njė numėr i madh burimesh dhe autorėsh tė huaj dhe shqiptar.

“Nė kohėn e vet rregullimit tė fiseve shqiptare si atėherė kur u zhduk bujaria e lartė… ndikimi i kishės bėhet shumė i madh ndėr tė gjithė kėto fise luftarake… Pas shuajtjės sė abacive tė shumta benediktine tė dikurshme nė kėtė trevė, gjurmėt e nderimit tė lartė… ndaj institucioneve tė krishtera dhe pėrfaqėsuesve tė tyre pa marrė parasysh asgjė, ishte prezent kudo”10.

“Mirditėt i mbajnė edhe sot kuvendet pranė gėrmadhave tė Shenpalit tek Abacia e dikurshme dhe fshati i peshkopit tė Pilotit”11.

“Kryepeshkopi Bizi i cili vizitoi dioqezėn e tij nė vitin 1610 tregon pėr banorėt e fshatit Blinisht, tė cilėt sapo e panė Klerikun, ndėrprenė punėn, dhe rendėn ti puthin dorėn. Kryetari krenar i Mirditėve Gieclalos, njeri i cili kishte pėrlyer duart me shumė vrasje… ra pėrpara Kryepeshkopit nė gjunjė dhe iu lut qė ta bekonte”12 – shkruan Shuflaj”. 

Nė shekullin XVII Peshkopėt e Lezhės kishin njė ndikim shumė tė madh nė banorėt e Ndėrfandit (pjesa e territorit tė krahinės sė Mirditės). Mirditasit i rregullonin tek peshkopėt gjithė konfliktet jo vetėm fetare por dhe laike.

Ndikimi i krerėve kishtar ėshtė i pranishėm jo vetėm tek Mirditasit, por dhė tek ata shqiptare qė dikur ishin larguar nga kjo krahinė dhe ishin vendosur nė zona tė tjera shqiptare.

“Ndikimi i krerėve kishtarė ėshtė mė i fuqishėm larg nė jug… Nė vitin 1596 nėn udhėheqjen e metropolitit ortodoks tė Ohrit (ėshtė fjala pėr 3 bajrakėt e Kthellės) Atanasiut qėndrojnė mė se 10 000 luftėtare himariote, tė cilėt ishin gjithmonė tė veshur me kostumet e tyre me ngjyrė tė kuqe, qė fėmijėt, popujt primitivė dhe njerėzit modernė e duan mė tepėr se ēdo ngjyre tjetėr”13.

Kjo lėvizje e madhe u mbėshtet moralisht dhe nga Papa i Romės. Ju kėrkua dhe shqiptarėve tė Italisė Jugut (zonės sė Pulias), dhe mendohet se shqiptarėt nga Shkodra deri nė Himarė patėn nėn armė rreth 40000 luftėtarė. Mardhėniet Konjukturale tė Turqisė me Venedikun shkaktoi pėrēarjen dhe rėnien e lėvizjes sė parė tė organizuar dhe tė pėrgjithėshme kundėr Turqisė.

Duhet nėnvizuar fakti se metropoliti (prifti) udhėhiqte gjithė atė lėvizje nė tė cilėn kishte prijės fisesh (Mark dhe Gjon Gjini-Bajraktarė mirditas), Pal Dukagjini, Tomas Palessa nga Lezha etj.

Nė fund tė shekullit XVI e vazhdim luajtėn njė rol tė madh nė jetėn shoqėrore dhe nė organizimin e rrezistencės antiosmane edhe disa Klerikė tė vegjėl mė i spikaturi nė kėtė kohė ka qenė Nikolla Mekshi, nga Shėngjergji i Tiranės, peshkop i Stefanisė e i Benės, i cili i ndjekur nga turqit u strehua nė Perlat dhe mė vonė nė Fanė tė Dukagjinit (Mirditės). Gjatė qėndrimit kėtu Nikolla Mekshi u muarr me organizimin e njė kuvendi tė madh nėnkrahinor nė kishėn Shėnllezhdrit tė Oroshit mė 15 shkurt 1602. Kuvendi i zhvilluar nė ambjentet e kėsaj kishe pėrfaqėsohej jo vetem me krerė tė Dukagjinit (Mirditės) por dhe pėrfaqėsues tė trembėdhjetė krahinave tė vendit si: Dukagjini, Kosova, Dibra, Shkodra, Zadrima e Lezhėn, Mati, Kurbini, Kruja, Petrela, Elbasani, Myzeqeja e Spindarica.

“Mė 1595 ėshtė mbledhur nė manastirin e Shėnmėrisė nė Ndėrfanė, njė kuvend ndėrkrahinor.

Nė vitin 1648, nė marrvėshje edhe me Venedikun, rreth 8 mijė kryengritės u mblodhėn nė Bulgjer (nė zonėn e Rubikut), “Ata ishin nga Dibrri, Kthella, Selita, Lura, Blinishti e Fani. Kėto forca udhėhiqeshin nga krerė vendas si Gegė Doda i Kacinarit, Pep Kol Lleshi i Kthellės, Pepe Kolė Pepa i Selitės, Tuc Boci i Fanit, Bibė Gjoci i Oroshit etj. Me ta gjendeshin dhe klerikėt vendas si ai i Kacinarit, i Kthellės, i Selitės dhe i Lurės”14.

Rolin mė tė spikatur nė edukimin patriotik tė mirditasve dhe shqiptarėve nė luftėn pėr liri e ka luajtur Abacia e Oroshit dhe Abatet e ndritur tė saj. Abacia gjendej nė Malin e Shenjtė qė para pushtimit Osman. 

Kjo Abaci (kisha e Shėn Aleksandrit – e Shėnllezhderit) ishte mjaft e pasur dhe e fuqishme. Nė Juridiksionin e saj pėrfshinte territore nga Drini nė Veri nė lumin Mat nė Jug.

“Qysh nga fundi i XV dhe gjatė shekujve XVI e XVII qe rrėnuar e grabitur disa herė nga pushtuesit turq.

… Meritojnė tė vihen nė pah abat Gazulli vendas qė nė fund tė shekullit XVIII pati vendosur marrėdhėnie me Ali Pashė Tepelenėn, duke i dėrguar kushėririn Ndreke Gazullin me njė tubė luftėtarėsh. Kundėrshtimi i Ndrekės pėr tė mos zbatuar urdhėrin e Ali Pashės pėr tė masakruar Kardhiqotėt e lidhur, ia pat rritur shumė namin dhe emrin si Mirditės ashtu dhe Abacisė”15.

Pasuesi i Gazullit si abat i Mirditės qe Pjeter Zarishti. Ky poet i shquar dhe veprimtar patriot e kryengrites (1800-1866). Njė rol tė madh nė bashkimin e 12 bajraqeve tė Mirditės dhe nė formimin e principatės autonome, ka luajtur abati Gasper Krasniqi nga Podrima. Ky abat frymėzoi dhe organizoi kryengritjen e Mirditės nė vitin 1862. pas vdekjes sė Gasper Krasniqit nė krye tė Abacisė vjen rilindasi Prend Doci. Ky prelat i ndritur shqiptar (prej Bulgjeri – afėr qytetit Rubik) bėhet frymėzuesi i luftės pėr liri, prijės i saj (udhėhoqi me P B Dodėn kryengritjen e viteve 1875-1877 tė Mirditės dhe Veriut). Imzot Doci ndikoi jo vetėm nė bashkimin e Mirditės dhe shqiptarėve por dhe nė edukimin e tyre kulturor e atdhetar (formoi shoqėrinė “Bashkimi” nė Shkodėr, hartoi alfabetin shqip dhe u bė i dėgjuar kudo nė rrethet patriotike shqiptare brenda dhe jashtė Shqipėrisė).

“Abacia e Mirditės e udhėhequr me dije e urti nga Prend Doci fitoi naming e dikurshėm, shtoi juridiksionin Kishtar nė tėrė Mirditėn, duke u bėrė njėherit, frymėzues i bashkimit, harmonisė dhe pajtimit, si brenda pėrbrenda Mirditės ashtu dhe midis Mirditės dhe krahinave tė tjera pėr rreth si: Mat, Dibėr e Lumė. Abati u bė faktor i ruajtjes sė bashkimit tė 12 bajrakėve… Prend Doci… rregulloi duke vėnė mbi baza kanuni disa dukuri tė kėqija, qė ishin ndikime tė huaja islame, si mbajtja e kunatės, marrja e shumė grave etj, dhe njėherit luftoi rrushfetin e fajden”16.

Njė rol tė madh nė Mirditė e Kurbin por edhe me gjėrė ka luajtur arqipeshkvia e Durrėsit me qendėr nė Kurbin. Nga arqipeshkvit e dalluar nė kėtė drejtim ka qenė Nikollė Kacorri i cili edhe ky u shqua si activist politik, kryengritės, kulturor etj, jo vetėm pėr Mirditėn dhe komunitetin katolik shqiptar por luajti rol tė pashoq nė vllazėrimin e shqiptarėve mysliman me ata tė krishterė. Ai ishte delegat nė Kongresin e Alfabetit (1908), por me vonė merr pjesė nė organizimin e kryengritjes sė Bregut tė Matės (1911) dhe nė Qeverinė e Vlorės 1912, zgjidhet N/Kryetar i saj.

Pas shpalljes sė Pavarsisė (1912) lindin kushte te reja tė shtetformimit dhe tė bėrjes sė politikės. Nė kėto kushte nė pikė vėshtrimin (tezėn) qė po trajtojmė, roli i klerit katolik shqiptar dhe ai Mirditas zbehet gjithnjė e mė tepėr, derisa merr fund pas vendosjes sė diktaturės komuniste, e cila bashkė me zhdukjen e tij, eleminoi pėr njė kohė tė gjatė aspiratėn dhe mendimin perėndimor tė shqiptarėve.

 

2.     Lufta e pandėrprerė antiosmane – faktor themelor nė formimin e Principatės Autonome.

 

a)    Shkaqet e luftės sė panderprerė pėr liri nė Mirditė.

Siē e kemi trajtuar mė lart Mirdita nė konceptin etnologjik e kulturor tė saj nė momentin fillestar tė “ngjizjes” sė saj ishte njė trevė e cila pėrbėhej nga popullsia sedentare (dukagjinasit) e pėrzierė dhe e lidhur me fise tė tjera arbnore – shqiptare tė ardhur nga tė katėr anėt. Si popullsia vendore ashtu dhe ajo e ardhur ishte pėrzgjedhja mė e mirė e shqiptarėve – armiq tė turqve dhe qė karakterizoheshin nga vėndosmėria pėr tu mos u islamizuar dhe osmanizuar pavarsisht nga pasojat.

-                                                                                                            Kjo popullsi e pėrzgjedhur ishte e frymėzuar gjatė gjithė historisė sė mbijetesės sė saj, nga besimi tek kryqi duke e pranuar pėrballjen me sakrificėn.

-        Ky frymėzim tek feja dhe dashuria pėr atedheun e lirė u mbajt i gjallė kryesisht nga prelatet katolik por dhe kujtimi brez pas brezi pėr heroin e tyre Gjergj Kastrioti – Skėndėrbeu.

-        Shkak tjetėr i luftes sė vijuar pėr liri ishte dhe fakti se kjo popullsi e kishte kthyer artin e luftės dhe taktikat kryengritėse si njė kulturė tė tij. Kjo e pati origjinėn qė nė kohėn e qėndresės sė lavdishmė te shekullit XV.

-        Terreni malor i krahinės garantonin njė epėrsi ndaj hordhive tė panumėrta osmane qė sulmuan pėr pesė shekuj Mirditėn dhe krahinat malore por dhe fushat pėrreth saj. Ky ėshtė dhe shkaku qė ndryshe nga fusha e Tiranės, Durrėsit dhe nje pjesė tė ultėsirės Shkodrane u kryen reforma tė tokės dhe u osmanizua popullsia e tyre, ndėrsa fushat e luginat pėrreth malsisė sė Mirditės si fusha e Lezhės, e bregut tė Matės, ajo e Lecit dhe e Mamurrasit deri afėr Fushė Krujės dhe Rodonit, Zadrimės etj, nuk u kryen reforma osmane, popullsia mbeti e krishtere dhe ato ngalen pjesė integrale tė Mirditės si nė pikpamjen etnokulturore por dhe nė pikpamjen e organizimit tė luftės antiturke. Tėrheqjet e mirditasve nga fushat e tyre kur vinte ushtria turke ishin taktike dhe tė pėrkohėshme. Gjatė shekullit XIX turqit bėnė njė veprim djallzor duke u dhėnė tokė nė breg tė Matės dhe Shėngjin e Ishull Lezhė, Rile, etj duke zėnė pjesėrisht kėto fusha. Kjo solli jo vetėm armiqėsi mes malsorėve tė ardhur e mirditasve, por stimuloi piraterinė dhe gjakmarrjen mes fiseve katolike me miqėsi tė vjetėr historike. Urrejtja mes shqiptarėve, kundėrvėnia ndaj njėri-tjetrit ishte fara mė e keqe qė mbolli Turqia dhe solli pasoja e pengesa nė ndėrtimin e tė ardhmes sė tyre, farė e cila nuk u zhduk deri nė ditet tona.

 

b)    Lufta e pandėrprerė antiosmane – factor bashkimi mes fiseve katolike dhe bajraqeve nė Mirditė, por dhe trevave tė tjera pėrreth.

 

Njė faktor themelor i formimit tė Mirdites, unitetit tė fiseve qė e pėrbėnin atė, si dhe konturimit gjithnjė e mė tė dukshėm ishin kuvendet ndėrkrahinore me objekt “beslidhje” pėr qėndresė dhe veprimet luftarake kryengritėse tė zhvilluara nė Krahinė dhe pėrreth saj. Pėrreth saj zhvillohej proēesi i islamizimit dhe osmanizimit tė shqiptarėve.

Popullsia e kėsaj krahine ishte popullsi e formuar nga popullsia vendase (dukagjinase) dhe pjesa mė e madhe ishte popullsia arbnore-shqiptare e ardhur nga gjithė trevat dhe nga tė katėr anėt (nga Ohri, Shkodra, Peja, Gjakova, nga fusha e Durrėsit, e Tiranės dhe e Krujės etj).

Siē kemi thėnė mė sipėr shkaku i shpėrnguljes ishte mbijetesa para zhdukjes dhe urrejtja ndaj pushtuesve turq. Kjo mishelle popujsh (arbnor-shqiptar) ishte njė pėrzgjedhje e shkėlqyer qė ruajti identitetin shpirtėror dhe material por dhe krenarinė pėr tė kaluarėn e lavdishme tė shqiptarėve. Kėto “popuj” krahas veēorive kulturore dhe zakoneve tė ndryshme pėr shkak tė trevave nga vinin, filluan tė formėsonin (tė ngjizej) njė kulturė unike (besimi i njėjtė, zakone dhe veshje tė njėjtė, mėnyrėn e jetesės) nė themel tė secilės ishte  kultura iliro-arbnore. Kėta popuj filluan tė quhen, sidomos pas shekullit XVI, Mirditas dhe krahina e tyre Mirditė. Ky emėr ishte vendas (dukagjinas) dhe u pėrvetėsua shumė shpejt nga gjithė krahinat e banuara me popujt e sojit tė pėrmendur me lart (nga Drini nė veri deri nė malsinė e Krujės dhe Tiranės nė jug, nga Danja e Shėngjini nė perėndim, deri nė Sinje e Mat (stelush) nė lindje). Pėr shqiptarėt nė pėrgjithėsi por pėr mirditasit nė veēanti arti i tė luftuarit ishte bėrė jo vetėm faktor mbijetese por dhe pjesė e pandare e kulturės sė tyre. Taktikat e luftės guerile por dhe veprimet e kombinuara luftarake qė pėrdorėn mirditasit pėr mė se 5 shekuj e kishin zanafillėn qė nė luftėn e shekullit XV-tė tė Gjergj Kastriotit – Skėnderbeut. Shpirti luftarak, luftrat e panderprera dhe aftėsia e arti i tė luftuarit nė kėtė krahinė rrėnoi nė vijimsi garnizone e tuba ushtarake turke dhe solli pėr rrjedhojė “respsktimin” nga “Osmani” dhe “Islami” tė lirisė sė krahinės.

 

“Nuk ka ē’bėn Krajli, as mbreti

ku s’bėn toka bukė pėr veti”

 

nė kėto vargje nuk pasqyrohet realiteti pasi Mirdita kishte fusha, lugina, male, madje dhe dete. Por pasqyrohet justifikimi i disfatave tė turqve nė luftė me mirditasit dhe pamundėsia e tyre pėr tė nėnshtruar krahinėn.

 

Disa nga luftrat e mirditasve gjatė sundimit turk nė Shqipėri.

 

Ų       Pėrpjekjet e fundit tė parisė sė vjetėr feudale deri nė vitin 1506. Lėvizja kryengritėse.

Vendi i mirditave (pjesa mė e madhe e principatės sė kastriotėve dhe pjesa mė e madhe e principatės sė Dukagjinėve), qenė fusha e arenas sė luftimeve dhe e fitoreve tė lavdishme tė shqiptarėve me nė krye Skėnderbeun kundėr sulmeve turke pėr periudhėn 1443-1468. Pas vdekjes sė Skėnderbeut (1468-1479) vazhdoi rezistenca dhe lufta e pėrgjakshme me nė krye Princin Dukagjinas, Leka III Dukagjini.

Pas rėnies sė kalasė fundit asaj tė Rozafės (1479) shėnohet fundi i Epokės Legjendarė tė luftės pėr liri. Pas kėsaj pėr afro 80 vjet paraqitet gjendja mė e rėndė pėr shqiptarėt. Pas periudhės sė rėndė, repressive ushtarake turke urrejtja kundėr pushtuesve dhe ndjenja liridashėse nuk u shua asnjėherė nė krahinėn e Mirditės. Edhe nė kėtė periudhė pati veprime luftarake. Njė kryengritje shpėrtheu nė rrethet e Lezhės qė nė vitin 1479. Kjo kryengritje zgjati mė shumė se pesė vjet dhe pėrfshin territore nga Kruja deri nė thėllėsitė e malsive nė veri.

Mė 1481, me kėrkesėn e kryengritėsve u kthyen nga mėrgimi Nikollė e Lekė Dukagjini dhe pak mė vonė edhe i biri Gjergj Kastriotit – Skėnderbeut, Gjon Kastrioti.

Strukturat luftarake kryengritėse tė organizuara mirė sulmonin nė befasi repartet turke tė cilat i shpartallonin dhe merrnin prej tyre armė e sende tė tjera. Mirditasit e dukagjinasit sulmuan Lezhėn dhe ju afruan edhe Shkodrės ndėrsa tubat kryengritėse tė udhėhequra nga Gjon Kastrioti ēliruan njė pjesė tė madhe nė fushėn e Krujės, Gregut tė Matės dhe tė Matit dhe shtien nė dorė dhe kėshtjellėn e Stelushit.

Suksesi i kryengritėsve me gjithė shtrirjen e madhe tė tyre qe i pėrkohshėm. Pėrqėndrimi i trupave tė shumta tė ushtrisė turke bėri te mundur thyerjen e kryengritjes veēanėrisht nė zonat fushore. Pas shtypjes sė saj (1484) Gjergj Kastrioti dhe prijės tė tjerė feudale qė shpėtuan u rikthyen nė Itali.

Mė 1499, mirditasit pranė qytetit tė Lezhės, ngritėn krye dhe thirrėn nipin e Skėnderbeut Gjergj Kastriotin, i mbiquajtur prej tyre “Skėnderbeu i Ri” si dhe Progon Dukagjinin etj. Kryengritėsit ēliruan qytetin e Lezhės dhe morėn disa pozicione strategjike, duke bllokuar shumė rrugė qė ishin rrugė tė pushtuesit.

Lindi ideja e ripėrtėritjes sė “Beslidhjes” shqiptare. Por kryengritja nuk pati sukses tė madh dhe u shtyp pa shumė vėshtirėsi prej turqve. Shkaku ishte se prijėsit e ktyer nga emigracioni e mbėshtetėn suksesin e kryengritjes tek aleancat me Venedikun dhe marrėveshjet me turqit pėr lėshime. Kjo jo vetėm nuk solli sukses por zhgėnjen kryengritėsit dhe humbjen e besimit tė tyre tek “Skėnderbeu i Ri” dhe prijėsit e tjerė. Kryengritja u shtyp, nė vitin 1506 dhe shėnoi fundin e pėrpjekjeve tė parisė vjetėr feudale nė aktivitetin e saj pėr pavarėsi.

 

·        Lufta pėr liri dhe Kuvendet nga 1506 deri nė fund tė shekullit XVIII.

Nga fillimi i shekullit XVI, pas dėshtimit pėrfundimtar tė pėrpjekjeve tė fisnikėrisė feudale shqiptare (pėrfaqėsuesve tė emigruar tė saj) pėr tė rimėkėmbur pushtetin e tyre princor-feudal, njė rol tė dorės sė parė nė organizimin dhe udhėheqjen e qėndresės filluan tė luanin elementet vendės, krerė tė vegjėl shumė prej tė cilėve e mbanin veten si pasardhės tė ish sunduesve dhe familjeve princore tė parapushtimit. Pėrveē krerėve qė zgjidheshin nga kuvendet e mirditasve njė rol tė madh filluan tė luante Kleri katolik. Priftėrinjtė katolik u bėnė jo vetėm udhėheqės shpirtėror tė mirditasve por dhe organizatorė dhe prijės tė luftės pėr liri. Po ashtu nė fund tė shekullit XVI e nė vazhdim kuvendet e popullit nė krahinė u bėnė institucionet kryesore qė vendosnin pėr luftėn, organizimin e saj si dhe ndėrprerjen e veprimeve luftarake, sipas rastit.

Mė 1565 shohim tė ngrenė krye malsorėt e tri maleve: tė Mirditės, Pukės dhe tė Lumės. Pasi ndėrprenė rrugėn strategjike Shkodėr-Prizren, me sulme tė befasishme goditėn ushtrinė turke nė afėrsi tė Shkodrės. Pėr tė shtypur kėtė kryengritje pushtuesit osmanė pėrqėndruan ushtrinė e tri sanxhaqeve, tė Shkodrės, tė Dukagjinit dhe tė Ohrit.

“Mbas njė varg luftimesh tė rrepta qė vijuan me furi pėr disa kohė, nė drejtimet mė kryesore, kryengritėsit u shpėrndanė dhe u tėrhoqėn nė malet e tyre”18.

Pėr karakterin luftarak tė kėtyre fiseve nė Mirditė si dhe lidhjen e tyre ka patur vėmendjen tė bėjė analizė edhe M. Shuflaj.

“Mirditasit pėrmendėn afėr vitit 1570 si njė lidhje ushtarake fshatrash jashtėzakonisht e fuqishme qė ishin nėn udhėheqės trashigimtarė.

… Prej ēfarė elementesh tė ndryshme ishte e pėrbėrė kjo lidhje e tregojnė sot 3 (tre) bajrakėt e Ohrit qė quhen; Kthella, Bishkashi e Selita. Stėrgjyshėrit e kėtyre vllazėrive siē duket kanė ardhur nė viset e Mirditės, qė nė kohėt e tmerrshme tė para tė turqve nė Ohėr e nė qarkun e tij (1466). Edhe nė vitin 1641 dalloheshin pėrmbi Lesh, mbi Mat e pėrqark, Kurbinit mirditasit, bolgarėt e selitėt. Turqit i quanin kryengritės e rebela”18.

Siē ėshtė thėnė kleriku Nikollė Mekshi nga Malėsia e Shėngjergjit erdhi dhe u strehua nė Perlat (Kthelle) dhe mė vonė nė Bisakė (Fanė).

“Nė njė letėr mė 25 Korrik 1601 – N Mekshi – i shkruan Romės ku thuhet; kėtu …ēdo vit bėhen sulme tė turqve kundėr dukagjinasve dhe tė dukagjinasve kundėr turqve”19.

Nė kėtė vit (1601) turqit me rreth 15 mijė ushtarė sulmuan viset e mirditėsve. Ata dogjėn e shkretuan shtėpi, vreshta, morėn plackė e bagėti, skllevėr etj. Mirditasit u pėrgjigjen me gjithė mundėsinė e tyre. Nė tė gdhirė tė njė dite vere (1601) dy grupe tė mėdha tė armatosur mirditasish sulmuan ashpėr fushimet turke. Kėtu u kap djali i Mustafa Pashės sė Dibrės. Edhe pse nė kėto fushime mendohet tė kenė qenė mbi 6000 vetė ushtarė turq, kryengritėsit u shkaktuan humbje tė mėdha duke i shpartalluar turqit; duke vrarė shumė ushtarė duke u marrė armė, ushqime e plaēkė tė madhe.

“Nė Fanė Nikoll Mekshi nuk ndenji duarkryq por u muar me organizimin e njė kuvendi tė madh ndėrkrahinor qė pėrfaqesonin 13 krahina shqiptarė si Mirdita (Dukagjini), Kosova, Dibra, Shkodra, Mati, Kruja, Petrela, Elbasani, Myzeqeja etj”20.

Kėshtu Mirdita qe kthyer nė qendėr tė luftės pėr liri. Nė kuvend pėrgatitet njė letėr ku i drejtohet senatit tė Venedikut.

“Nė krerėt, pleqtė e parė tė tė gjithė Shqipėrisė… njėmendje me tėrė popullin… jemi mbledhur nė vendin e Dukagjinėve, nė Shėnllezhdėr (Orosh), dhe kemi dhėnė besėn pėr ti kthyer gjithė popullit tė Shqipėrisė, lirinė e vjetėr, si nė kohėn e prijėsit tonė Gjergj Kastriotit, …i drejtohemi kthjelltėsisė tuaj pėr ndihmė. (… vendi ėshtė i pasur me miniera ari e argjendi… Po tė fillojė kryengritja mbarė nė Dukagjin, shumė shpejt zgjerohet dhe mund tė mbledhė rreth 100 mijė vetė, me tė cilėt mund tė marshohet mbi Konstandinopojė”21.

Kėtė document e nėnshkruajnė tė parėt krerėt mirditas si Gjin Gjergji, Gjon Qefalia, Gjet Laloshi, Gegė Zajsi por edhe Nikoll Mekshi, P Dukagjini, arqipeshkvi i Sapės etj.

Pas kėrkesės pėr ndihmė Venediku nuk ndihmoi nga frika se mos prish marrdhėniet me Turqinė.

Pas kėsaj mė 1603 turqit ndėrmorėn njė inkursion tė shpejtė kundėr krahinės pėr tė shtypur kryengritėsit dhe pėr tė kapur Nikollė Mekshin, organizatorin kryesor tė kuvendit. Pas kushtrimit pėr luftė populli u ngrit nė luftė dhe me sulme tė befasishme kryengritėsit e shpartalluan ushtrinė dhe thuhet se u vranė tė gjithė turqit.

Katėr vjet mė vonė 1607, Ndre Maneshi udhėheqės i njė kryengritje tė gjėrė nga Shqipėria e Mesme, me disa luftėtarė u tėrhoq pėr tu strehuar e pėr tė luftuar nė krahinėn e madhe tė Mirditės. Ushtria turke, feudalėt turq, por dhe ato shqiptarė tė islamizuar u goditėn ashpėr qė nga andej dhe u sigurua plaēkė e armė te shumta. Ushtria turke pati pėrforcime dhe rifilluan goditjen e radhės.

“Me shpresė se ndoshta do tė gjenin ndihmė, nga njė kuvend ndėrkrahinor i mbledhur mė 20 shkurt 1608 midis dy lumenjeve Fan… nė Shėn Pal (Mirditė), i drejtohen mbretit tė Spanjės pėr ndihmė. … edhe mbreti i Spanjės u pėrgjigj; tė pritet njė kokė mė e pėrshtatshme…”22.

Pėr gjendjen e mirditasve nė fillim shekullin e XVII, na sjellė njė dėshmi Marin Bici nė njė relacion qė i drejtoi arqipeshkevit tė Tivarit mė 1610, ku ndėr tė tjera thotė:

“Dukagjinasit nuk mund tė dilnin jashtė vendit tė tyre pa leje kalimi. Pėr ta pushtuesi kishte vėnė kufi. Nga ana tjetėr sundimtarėt turq tė krahinave pėr rreth nuk hynin dot nė vendin e dukagjinasve, qoftė edhe pėr tė nxjerrė njerėzit qė u kishin kapur e qė i mbanin peng”. 

“Nuk duhet tė jetė rast i rrallė e i veēantė kėrkesa si ajo e sundimtarit turk nė Fushė-Krujė qė i bėn Marin Bicit pėr ti shkruar njė letėr pėr Dukagjinasit e Kthellės qė ti lirojnė njerėzit e kapur e tė mbajtur prej tyre”23.

Ndėrsa Nikollė Mekshi shkruan mė 15 Korrik 1610:

“Dhe sot gjenden disa tė quajtur dukagjinas, qė mbahen tė lirė, tė cilėt mbrohen pėr hir tė armėve dhe e mbajnė larg zotėrimin mizor osman”24.

Mirditasit jane factor kyq nė planet e kuvendit ndėrballkanik tė kuqit tė zhvilluar nė korrik dhe shtator 1614. pėrfaqėsimi mirditas ishte nė rendin e parė tė tė beslidhurve. Mirditasit sipas kėtij kuvendi ndėrballkanik do tė kishin detyrėn e sulmit nė dy pika kryesore, njė drėjtim sulm ishte kėshtjella e Krujės dhe marrja e saj dhe drejtimi tjetėr sulmi nė Shkodėr dhe marrja e Rozafatit ku mirditasit kishin biseduar dhe me disa njerėz tė tyre qė e ruanin kėtė kala. Planet nuk ecėn sipas parashikimeve pasi faktori i jashtėm nuk qe aktiv as kėtė radhė. Po nė vitin 1614 mirditasit pėrfaqėsohen nė njė kuvend tjetėr ndėrballkanik tė zhvilluar, nė Beograd.

Nė kėtė kuvend Mirdita pėrfaqėsohej nga Gjin Gjergji – kreu i saj etj.

Ngjarjet dhe situata nė krahinė, nė shekullin XVII, e pėrshkruan dhe Pjetėr Budi, duke dėshmuar nė 15 shtator 1621 kur thotė:

“Popujt e krahinės sė Dukagjinit janė vazhdimisht nė kryengritje kundėr turkut… tė gjithė me armėt e veta, kėta njerėz tė vendosur dhe tė vlertė sa ē’mund tė ketė bota, dhe shumė tė stėrvitur nė disiplinėn ushtarake… deri tani i kanė bėrė dėm shumė tė madh turkut me pretimet e vazhdueshme, kanė rrėnuar shumė qyteza e kėshtjella tė turqve dhe pėrherė kanė dalė ngadhnjimtarė nė tė gjithė luftimet kundėr turqve, armiqve tė tyre kryesore”25.

P Doci – sjell njė dėshmi tė marrė e tė cituar nga njė document qė bėn fjalė pėr vitin 1630:

“… ata tė provincės sė Lezhės dhe sė fundmi dukagjinasit mbi Krujė janė ngritur tė gjithė kundėr turqve dhe kanė 7 mijė vetė tė aftė nėn armė”26.

Ky potencial i madh i kundėrshtimit osman i shqetėsonte qeverinė turke. Kjo ishte dhe arsyeja qė Sulltani pėrgatiti njė fushatė tė madhe ushtarake qė solli pasoja tė rėnda e rrėnuese qė zgjati rreth 3 vjet (1630-1633) dukagjinasit (mirditasit), nuk pranuan ta quajne vehten vasale tė sulltanit, as pėr titull e vasalazhit, as pėr detyrė tė haraqit”27.

Nė vitin 1648 mirditėt bėjnė marrveshje me Venedikun dhe e riorganizuan qendresėn. Rreth 8 mije luftėtarė mblidhen nė Bulgjer (afėr Rubikut) duke ardhur nga Kthella, Selita, Dibrri, blinishti, Lura e Fani tė udhėhequr nga krerėt e tyre si: Gegė Doda i Kaēinarit, Pepe Kol Lleshi i Kthellės, Pepė Kol Pepa i Selitės, Bibė Gjoci i Oroshit, Tuc Boci i Fanit etj.

Venediku jo vetėm nuk i mbėshteti por i preu nė besė kryengritėsit tė cilėt u sulmuan befasisht nga turqit nė brigjet e Fanit e Matit ku ishin pėrqėndruar. Njoftimet flasin pėr beteja tė ashpra qė sollėn njė gjakderdhje tė madhe.

Rreth 40 vjet mė vonė (1690) nga dukumenta e kronika tė shumta njoftohemi se Malsorėt mirditas si; Kthellasit, Lura, Selita, Fani, Oroshi, Reci, por edhe Gashi bashkė me ta ngritėn krye pėrsėri duke sjellė si mė parė luftime, djegie, rėnime e plaēkitje tė ndersjellta. Pėr tre vjet me radhė dėmet qenė tė rėnda edhe nė krahun e ushtrisė turke e cila u detyrua tė tėrhiqej duke lėnė me mijėra ushtarė nė fushėn e betejės. Edhe kėtė radhė malet qenė aleati mė besnik e i sigurtė i mirditasve kryengritės.

Nė fillim tė shekullit XVIII turqit vendosėn tė vinin taksa kullotave dimrore tė mirditasve nė Bregun e Matės, fushėn e Lezhės, Zadrimės etj por dhe kullotave tė Kelmendasve nė fushėn e mbi Shkodrės. Ky ishte njė shkak pėr veprime e konfrontime fultarake nė vitet 1714-1718 mes mirditasve e malsorėve me ushtri turke nga ana tjetėr.

Me mirditasit u bashkuan dhe rreth 2000 raja nga Mati, Kruja etj tė cilėt   dhe ata nuk deshėn tė paguajnė taksa. Kėshtu pushteti turk u vu nė vėshtirėsi serioze nė gjysmėn I tė shekullit XVIII-tė.

Nė fund tė shekullit XVII dhe fillim tė shekullit XVIII vihet re njė fenomen i ri. Shumė krerė fisesh (bajraktare) u angazhuan pėrkundrejt autonomisė sė tyre krahinore tė merrnin pjesė nė luftra qė zhvillonte Turqia me fuqi tė tjera. Jo vetem kaq por siē pėrmend dhe Pashko Vasa:

Shqiptarėt kanė veti tė zhvilluara pėr luftė dhe kėto veti ata i tregojne e i zhvillojnė duke marrė pjesė nė beteja kudo qė ndodhin.

Ka tė dhėna se qe mė 1696 me kusht qė tu njohė autonominė, tė cilėn e kishin ruajtur pėr mė tepėr se 2 shekuj me forcėn e armėve, mirditasit pranuan tė dėrgojnė kontigjent luftėtarėsh nė ndihmė tė ushtrisė turke nė luftėn Turko-Venete. Kjo lehtėsoi mardhėniet e Mirditės me qeverinė turke. Po kėshtu shumė mirditas shkojnė nė ndihmė tė gospodorėve tė Moldavisė e Vllahisė qė ishin vasale tė sulltanit. Kushti qė mirditasit tė qėndrojnė ashtu siē janė (autonomė) me kusht qė tė ndihmojnė Perandorinė kur bėnte luftė me tė tjerėt u pėrforcua dhe nė vitet 1737-1739 gjatė luftrave turko-austriake. Kjo u vu re dhe nė paqen e Beogradit tė vitit 1739 e nėnshkruar nga Sulltan Mahmuti I. Kulmin e lavdisė nė kėto luftra mirditasit e arritėn nė fultėn e krimesė (1854) me nė krye princin e tyre Bibė Doda. Formacionet luftarake me veshje malsore shqiptare dhe B Doda fituan famė jo vetėm nė Ballkan por edhe Europe. Turqia u detyrua ti japė B Dodės titullin Pashė (i pari katolik shqiptar qė e merr kėtė titull). Ndėrsa Papa e nderon atė me urdhėrin e Shėn Gregorit.

Nė lidhje me kėtė situatė tė re Ami Bue shkruan:

“Janė tė pėrjashtuar nga taksat dhe nuk lejojnė asnjė turk tė banojė mes tyre. Ata (mirditasit) merren vesh me autoritetet si njė fuqi me fuqinė. …Por hija e madhe e Skėnderbegut do tė shpaguhet dhe ky popull trim do tė arrijė ditėt e lumtura tė stėrgjyshėrve tė vet”28.

 

 
 

 

Të gjitha të drejtat e rezervuara © 2003 mirdita.net