ENDĖRR E VJETĖR
Dhe ėndrra u nis nė shtegtim,
Mbi krahėt e njė zogu fluturoi,
U nis pa e ditur nė ka mė kthim,
U nis se zogun dashuroi.
Dimri nė shpirt ishte mė dimėr,
Ngjyra e syve mė gri se vetė koha,
Nė zemėr s'ndriēonte asnjė rreze drite,
Gjithēka humbi pėr fajin se dashuronte.
Ėndrra iku bashkė me kohėn,
Ajo pėr tė vdiq, mbase lind njė tjetėr
Por gjithmonė shpirti do tė kujtojė
Atė ėndėr qė iku nė kohėn e vjetėr.
PĖRSE
Ti erdhe dhe ike pėrsėri,
Tė desha, tė dua dhe tani,
Ti gdhende disa fjalė te unė
Dhe rrjedhin ende si lumė.
Ti preke lehtė zemrėn time
E shpirtin me shpirt e preke,
Tė desha shumė zemra ime
Do tė dua deri nė vdekje.
Dhe ike, ike atė ditė
Me ikjen lėndove njė zemėr,
Dielli lėshonte njė mallkim,
Mallkonte atė ikje tė ēmendur.
|
